Scholastyka (filozofia) - Geografia

Scholastyka (filozofia)

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Ten artykuł dotyczy filozofii. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Scholastyka - okres w rozwoju filozofii chrześcijańskiej (właściwie katolickiej), który rozpoczął się około XII wieku. Obejmował wiele nurtów filozoficznych, których wspólną cechą było podejmowanie problemu zgodności prawd wiary chrześcijańskiej z rozumem naturalnym. Powstała z potrzeby pełnego zrozumienia tego, w co się wierzy (zgodnie z formułą św. Anzelma z Canterbury: fides quaerens intellectum – wiara szukająca rozumienia). Również metoda (scholastyczna) polegająca na rozwiązywaniu problemów poprzez racjonalne badanie argumentów za i przeciw.

Podstawowe założenie scholastyki: Dogmaty i prawdy wiary są niepodważalne, można je jednak uzasadnić za pomoca rozumu.

Metody rozumowego dowodzenia oparte były na pismach logicznych Arystotelesa i Boecjusza.

Scholastyka stała się podstawą teologii, czyli nauki o Bogu.

Najbardziej znanym filozofem i teologiem scholastycznym był św. Tomasz z Akwinu, który połączył myśl chrześcijańską z arystotelizmem. Wielkim myślicielem średniowiecza, zasłużonym dla rozwoju scholastyki był także Albert Wielki.

Ze względu na rygorystyczne stosowanie jednego, ustalonego sposobu rozumowania, z czasem scholastyka zdobyła sobie wielu przeciwników. Dziś potocznie "scholastyka" oznacza dogmatyczne filozofowanie, rozstrzyganie sporów przez odwoływanie się do autorytetów; formalistyczne, jałowe dociekania; metodę nauczania polegającą na udowadnianiu z góry przyjętych praw.

[edytuj] Najwybitniejsi filozofowie scholastyczni

Wczesna scholastyka (XII wiek)

Klasyczny okres rozwoju scholastyki (XIII wiek)

Późna scholastyka średniowieczna (XIV - XV wiek

Polska scholastyka

Filozofia scholastyczna czasów odrodzenia i kontrreformacji

Neoscholastyka - odnowienie tomizmu w XIX i XX wieku





nieruchomości Piła przetrząsacze Noclegi w Zakopanem allianz katowice ogrody zimowe wrocław