Z Wikipedii

Plejstocen - epoka, która wraz z holocenem stanowi okres czwartorzędu, który jest formalnie trzecim okresem w erze kenozoicznej. Trwał od 2,59 mln lat temu (obejmując piętro Galesian) lub od 1,81 mln lat temu (obejmując piętro Calabrian) do początku holocenu 11700 lat temu (b2k - przed rokiem 2000). Plejstocen nieformalnie nazywany jest też epoką lodowcową, lub epoka lodową, w której olbrzymie lodowce pokryły wielką część Europy, łącznie z Polską, a także inne obszary strefy umiarkowanej, a więc zachodnią Syberię, Amerykę Północną, Grenlandię, Tybet, Ziemię Ognistą, Argentynę, Tasmanię. W tym samym czasie w strefie międzyzwrotnikowej występowały wzmożone opady.

Dyluwium (łac. diluvium = potop) - to dawna nazwa plejstocenu, używana w czasach, kiedy polodowcowe osady uważano za ślad biblijnego potopu

Mamuty w syberyjskiej tundrze

Zwierzęta plejstocenu w Ameryce Płd.

[edytuj] Glacjały i interglacjały

Klimat plejstocenu ulegał wahaniom, po fali zimna (glacjał) następowało ocieplenie (interglacjał). Oto najważniejsze glacjały i interglacjały europejskie tego okresu (w tysiącach lat):

• 1200-950 - zlodowacenie północno - wschodniopolskie (narwi, podlaskie) (Günz)
• 950-730 - interglacjał podlaski (przasnyski) (Günz/Mindel)
• 730-430 - zlodowacenie południowopolskie (sanu, krakowskie) (Mindel)
• 430-300 - interglacjał wielki (mazowiecki) (Mindel/Riss)
• 300-130 - zlodowacenie środkowopolskie (odry) (Riss)
• 130-115 - interglacjał eemski (Riss/Würm)
• 115-10 - zlodowacenie północnopolskie (wisły, bałtyckie) (Würm)

Zobacz też: epoka polodowcowa, Ziemia-śnieżka

[edytuj] Flora

Plejstoceńską tundrę glacjalną porasta roślinność karłowata, przypominająca dzisiejszą florę wysokogórską (karłowate wierzby, karłowata brzoza, dębik ośmiopłatkowy (Dryas octopetala) i inne).

[edytuj] Fauna

Na Ziemi trwa "era wielkich ssaków". Jednym z nich jest jeleń olbrzymi (Megaloceros giganteus). Koniec plejstocenu to również era wymierania wielkich ssaków i intensywnej ewolucji człowieka. W Ameryce Południowej żyją przodkowie wilka grzywiastego.

[edytuj] Ewolucja człowieka

W plejstocenie na terenach Europy żyją dwa podgatunki (lub gatunki) człowieka: Homo sapiens neandertalensis (H. neandertalensis) i H. sapiens fossilis (H. sapiens). Pod koniec plejstocenu wykształcają się na świecie główne rasy ludzkie: mongoidalna w Azji, negroidalna w Afryce Środkowej, europoidalna i rasa australoidalna. Cały plejstocen przypada na okres, który w antropologii i paleoantropologii określa się mianem paleolitu. Część tzw. starszego paleolitu (czyli dolnego) (od. 4,5 mln lat temu do 120 tys. lat temu) przypada na najdawniejszy okres plejstocenu, środkowy paleolit trwa do 40 tys. lat temu, a tzw. młodszy (czyli górny) przypada na okres od 40 do 8,3 tys. lat temu.

[edytuj] Zobacz też

• fauna Polski
• Ostatnie zlodowacenie
• ewolucja człowieka
• Klasyfikacja Blytta-Sernandera

[edytuj] Linki zewnętrzne

Tabela stratygraficzna rekomendowana przez Międzynarodową Komisję Stratygrafii - 2008r. http://www.stratigraphy.org/cheu.pdf