Ośrodek międzygwiazdowy - Geografia

Ośrodek międzygwiazdowy

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Obszary zjonizowanego wodoru (tzw. H II - w starej terminologii spektroskopowej) w przestrzeni międzygwiazdowej, obserwowane z północnej półkuli Ziemi za pomocą urządzenia Wisconsin Hα Mapper [1].

Ośrodek międzygwiazdowy (interstellar medium, ISM) - materia i energia (międzygwiazdowe pole promieniowania) zawarta w przestrzeni pomiędzy gwiazdami w galaktyce. Ośrodek międzygwiazdowy nie jest jednorodny; obserwowane są zagęszczenia materii zwane obłokami międzygwiazdowymi. Energia w postaci promieniowania elektromagnetycznego wypełniająca tę przestrzeń nosi nazwę interstellar radiation field.

Ośrodek międzygwiazdowy składa się z bardzo rozrzedzonych mieszanin jonów, atomów, molekuł, większych okruchów, promieni kosmicznych, oraz galaktycznych pól magnetycznych (Spitzer 1978). Materia składa się w 99% z gazu i w 1% z pyłu licząc wg. masy. Gęstość wynosi od kilku tysięcy do kilkuset milionów cząstek na metr sześcienny, natomiast w naszej Galaktyce wynosi około milion cząstek na metr sześcienny. Na skutek pierwotnej nukleosyntezy, gaz składa się w ok. 90% z wodoru i w 10% z helu, licząc jądra atomowe. Do tego dochodzą jeszcze śladowe ilości cięższych pierwiastków ("metale" - mówiąc w żargonie astronomicznym).

Ośrodek międzygwiazdowy (ISM) pełni kluczową rolę w astrofizyce. Gwiazdy tworzą się w najgęstszych obszarach ISM, obłokach molekularnych i uzupełniają ISM w materię i energię (mgławice planetarne, wiatr słoneczny, supernowe). Oddziaływanie pomiędzy gwiazdami a ISM pozwala określić prędkość tracenia gazu przez galaktykę i jej zdolność do tworzenia nowych gwiazd.


Tabela: Podział ośrodka międzygwiazdowego
źródło: Ferriere (2001)[2]
Składnik Procentowa
Objętość
Skala
(pc)
Temperatura
(K)
Gęstość
(atom/cm³)
Stan wodoru Główne techniki obserwacyjne
Obłoki molekularne < 1% 70 10—20 10²—106 molekularny linie emisyjne i absorpcyjne cząstek w falach radiowych i podczerwieni
Zimny naturalny ośrodek (CNM) 1—5% 100—300 50—100 20—50 neutralny absorpcja H I 21 cm
Ciepły naturalny ośrodek(WNM) 10—20% 300—400 6000—10000 0,2—0,5 neutralny emisja H I 21 cm
Ciepły zjonizowany ośrodek (WIM) 20—50% 1000 8000 0,2—0,5 zjonizowany emisja oraz pulsar dispersion
Obszary H II < 1% 70 8000 10²—104 zjonizowany emisja oraz pulsar dispersion
Gaz korony gazowej
Gorący zjonizowany ośrodek (HIM)
30—70% 1000—3000 106—107 10-4—10-2 zjonizowany
(metale również silnie zjonizowane)
emisja w promieniach X oraz absorpcja linii silnie zjonizowanych metali, głównie w ultrafiolecie

Przypisy

  1. Haffner, L. M.; Reynolds, R. J.; Tufte, S. L. & Madsen (2003), The Wisconsin Hα Mapper Northern Sky Survey, Astrophysical Journal Supplement 145: 405.
  2. K. Ferriere: The Interstellar Environment of our Galaxy. Wyd. 4. T. 73. 2001, ss. 1031-1066, seria: Reviews of Modern Physics. DOI:10.1103/RevModPhys.73.1031.  (astro-ph preprint)

[edytuj] Poprzednia definicja

Ośrodkiem międzygwiazdowym nazywamy materię nie skupioną w gwiazdach, składającą się głównie z gazu i pyłu, ale także z innych form ciemnej materii takich jak neutrina czy pola elektromagnetyczne. Za wyjątkiem świecących obłoków gazu w postaci mgławic emisyjnych, które możemy obserwować bezpośrednio, ośrodek międzygwiazdowy objawia się zazwyczaj poprzez zaburzenie światła dochodzącego do nas od innych ciał niebieskich. Zaburzenia te mogą przyjmować formy mgławic absorpcyjnych, linii absorpcyjnych czy efektów mikrosoczewkowania grawitacyjnego (MACHO). Ponadto ośrodek międzygwiazdowy poprzez swoje oddziaływanie grawitacyjne może zmieniać ruch innych ciał niebieskich.

[edytuj] Zobacz też





Hurtownie odzieży używanej aa prestige zielone torebki damskie mieszkania wrocław Margonin