Z Wikipedii

Antoni Rehman (ur. 13 maja 1840 w Krakowie, zm.13 stycznia 1917 we Lwowie), geograf polski, geomorfolog, geobotanik i podróżnik.

Był synem Józefa (ur. 1812, zm. 1882, mistrza kominiarskiego) i Anny z Piotrowskich. W latach 1860-1863 studiował nauki przyrodnicze i geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1864 uzyskał doktorat filozofii w zakresie botaniki. W 1865 badał stepy Podola, brzegi Dniestru i Czarnohory, a w latach 1866-1867 specjalizował się w anatomii roślin w Monachium u prof. Carla Wilhelma Naegelego. W 1868 odbył podróż po południowej Rosji, a w 1869 habilitował się w Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu anatomii roślin.

Od 1882 profesor Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1884-1897 wykładał botanikę na Akademii Weterynarii. W latach 1873–1874 odbył podróż na Kaukaz i Krym, 1875–1877 i 1879–1880 — po Afryce Południowej, gdzie badał m.in. ziemie Buszmenów, Hotentotów, Zulusów i ludów bantu.

Profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Lwowskiego był od 1887, w roku akademickim 1887/1888 pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego, a 1888/1889 rektora uczelni. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego, Komisji Fizjograficznej Akademii Umiejętności, Towarzystwa Przyrodników im. Mikołaja Kopernika (1888-1889 prezes). W 1910 przeszedł na emeryturę.

Był bratem Stanisława, mistrza kominiarskiego, krakowskiego działacza społecznego. Córka Antoniego Rehmana Maria Wanda (ur. 1888, zm. 1967) wyszła za mąż za historyka literatury Zygmunta Łempickiego.

Wydał książki:

• Szkice z podróży do południowej Afryki (1881)
• Echa z południowej Afryki (1884)
• Tatry pod względem fizyczno-geograficznym (1895)