Z Wikipedii

Albin Jan Fleszar Satyr
Major
Data i miejsce urodzenia	1 marzec 1888 Kąkolówka, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci	3 września 1916 Słonim, obecnie Białoruś
Kariera wojskowa
W służbie od	1914 (regularne oddziały)
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa
Odznaczenia
Virtuti Militari

Albin Jan Fleszar, pseudonim Satyr, syn Władysława i Zofii (ur. 1 marca 1888 w Kąkolówce, zginął śmiercią samobójczą 3 września 1916 w Słonimie na Wołyniu).

Ojciec Albina Fleszara był nauczycielem w szkole ludowej w Kąkolówce koło Błażowa w Galicji. Matka Zofia z domu Kosib była córką wójta Korczyna koło Krosna. W połowie lat 90. XIX wieku przenieśli się do Mrowli koło Rzeszowa, gdzie Albin uczęszczał do szkoły, w której uczył jego ojciec. W czasie nauki w szkole średniej w Rzeszowie 17 letni Albin Fleszar ciężko zachorował na gruźlicę. Dla podratowania wątłego zdrowia został przez rodziców wysłany do Zakopanego. Tam skupił się na malarstwie, pisaniu poezji, a przede wszystkim rozwijał swoje zamiłowania do badania Ziemi. Po pokonaniu choroby przeniósł się gimnazjum w Przemyślu^[1] gdzie w roku 1908 złożył egzamin dojrzałości.

[edytuj] Studia i działalność w organizacjach niepodległościowych 1908-1914

Tego samego roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Lwowskim w Instytucie Geologicznym. Geologia była tym kierunkiem, który pasjonował Albina Fleszara od dzieciństwa. Bardzo szybko stał się jednym z najzdolniejszych studentów. Już w 1912 roku publikował w czasopiśmie "Kosmos"^[2]. W Instytucie Geologicznym Fleszar wytrzymał do 1912 roku. Wynikało to z jego oporu przeciw autokratycznemu i zamkniętemu na nowe teorie, głównie wówczas hipotezy płaszczyznowej budowie skorupy ziemskiej, której Albin Fleszar był gorącym zwolennikiem. Przeniósł się do Instytutu Geograficznego, gdzie znalazł dużo bardziej otwarte na nowości środowisko. Tam stał się inicjatorem wielu badań nad tektoniczną budową Karpat. Po zorganizowanej w 1913 roku wyprawie naukowej w Doły Sanockie Fleszar opublikował w "Kosmosie" (1914) dwie rozprawy^[3]. Był współpracownikiem prof. Eugeniusza Romera i członkiem Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademi Umiejętności. Także rzucony na Wołyń w czasie walk Legionów prowadził obserwacje geologiczne i sporządzał notatki. Wynikiem tego powstała praca Uwagi nad krajobrazem Poleskim. Studia między Turią a Styrem wydanej w Sprawozdaniach Towarzystwa Naukowego Warszawskiego Wydziału Mat.-przyr. w 1916.

W okresie tym zaczął także bardzo energicznie działać w Związku Walki Czynnej. Skończył wyższy kurs oficerski Związku Strzeleckiego. Był jednym z 66 odznaczonych przez Józefa Piłsudskiego znakiem oficerskim "Parasol". Albin Fleszar zakładał wiele drużyn strzeleckich w okolicach Rzeszowa. Był tam również wykładowcą i organizatorem kursów i szkoleń dla drużyn z okręgu rzeszowskiego.

[edytuj] I Wojna Światowa

Zaraz po utworzeniu Legionów Polskich w operacji kieleckiej Fleszar-Satyr dowodził w stopniu kapitana 2 batalionem przyszłej I Brygady Legionów Polskich. Wkrótce już jako major objął 6 batalion, z którym przeszedł cały szlak bojowy I Brygady. Rozkazem z dnia 30 czerwca 1916 roku powołany na dowódcę 7 Pułku Piechoty. W dowodzonych przez niego oddziałach służyli m. in. Leopold Lis-Kula, Kazimierz Iranek-Osmecki, a kapelanem był ksiądz Stanisław Żytkiewicz. Przez swoich żołnierzy uznawany był za nauczyciela i wychowawcę. W połowie lipca 1916 roku wraz z Piłsudskim, Hallerem, Sosnkowskim, Dziekanowskim, Szczepanem, Roją, Burhardtem, Neugebauerem, Brzeziną, Beliną, Ostoją podpisał Memorandum do Dowództwa Armii Austo-Węgierskiej^[4]. Po dymisji Piłsudskiego popadł w depresję i przekonany, że dwuletni krwawy czyn legionowy zostanie utracony, i w dniu 3 września 1916 roku popełnił samobójstwo w szpitalu w Słoninie (dzisiaj na Białorusi). Został pochowany na miejscowym cmentarzu. Po wojnie jego zwłoki ekshumowano i przeniesiono na Cmentarz Wojskowy na Powązkach. Na grobie napisano " uczony i żołnierz zginął w walce o wolność Ojczyzny i Honor Narodu". W nekrologu, umieszczonym w "Kurierze Warszawskim" napisano "Major Legionów Polskich, komendant 7 pułku I Brygady Legionów, zm. w Słonimie 3 listopada 1926 r. "z trudów wojennych"." Pogrzeb odbył się 16 grudnia 1916 roku.

Albin Fleszar-Satyr pośmiertnie został odznaczony Orderem Virtuti Militari V kl..

Przypisy

[edytuj] Literatura i źródła

• Eugeniusz Romer Fleszar Albin Jan w. Polski Słownik Biograficzny T VII Kraków, 1948.
• J. Kaden - Bandrowski Piłsudczycy 1915.
• August Krasicki Dziennik z kampanii rosyjskiej 1914-1926 Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1988.